يادها و خاطرات لحظاتي از زندگي اند كه الان جاريه

حالا من چرا يهو اينقدر پير شدم كه از اين حرفها ميزنم .

به دوستي گفتم : خيلي دوست دارم عكساي بچگيتو ببينم .

ديدن اين عكسها انگار يه دنياي ديگه است ،‌ براي لحظاتي به خودت ميگي اين منم ،‌ و ميگردي دنبال خودت تو عكسا ، ميگردي تا ببيني اونچه كه گم كردي رو ميتوني پيدا كني ؟

هر كدوممون گم كرده اي داريم يه چيزي كه انگار تو ساليان گذشته يه جا جا گذاشتيم .

چي رو ؟

شايد خودمون رو ،‌ شايد روياهامون ،‌ شايد راهمون رو ، شايد شادابي رو ،‌ شايد پاكي و معصوميت و و و

از پشت ساليان دراز نگاه ميكنم به چشمان كودكي چند ماهه ، اين كودك چقدر حرف برا گفتن داره .

صفحات آلبوم رو ورق ميزنم و دورانها پشت سر هم جلوي چشمام ميان ، حرفهام و باورهام ، واي خدايا چقدر زمان گذشته و چقدر اتفاق افتاده و من تموم اون آدمهاهستم ، من تموم اون باورها هستم ،‌ مثل يه ضبط صوت كه مدام در حال ضيط و ثبت وقايع دنياست وقايعي كه در اطرافش اتفاق ميافته و وقايعي كه خودش دگرگونش ميكنه ، و نواري كه روزي شروع شده و روزي به پايان ميرسه و آلبوم هايي كه از خاطراتش تو ذهن ها به جا ميذاره و آلبومي كه گهگاه بهش نگاهي ميندازه ،‌ گاهي سرد و گاهي آتشين و گاهي بدنبال كلامي گم شده .

به عكسها نگاه ميكني ، عكسهايي كه هستند و عكسهايي كه نيستند ،‌عكسهايي كه خاطره اشون هست اما اسمشون نيست .

من تو عكسهام دنبال بابا گشتم ، بابا هميشه عكس ميگرفت و كمتر اجازه ميداد ازش عكس بگيرن ، به عكس كودكي دو ساله نگاه ميكنم سر سفره مشغول خوردن ، اما من تو اين عكس پدري رو ميبينم كه يه دوربين لوبيتل دو دستشه و گذاشته جلوش تا از يادگارهاي زندگيش عكس بگيره .

به الانم نگاه ميكنم به سال گذشته و سالهاي گذشته به خاطراتي كه نميدونم تو كدوم بيراهه زندگي گم شدن ، به خودم نگاه ميكنم و دوستاني رو در كنارم ميبينم كه هيچ عكسي ازشون ندارم و هيچ يادگاري فقط گوشه اي در قلبم ، در ظاهر هيچ چيز وجود نداره اما قلبي كه با يادش ميتپه و چشمي كه با دلتنگيش پرواز ميكنه . هميشه همراهمه .